, , ,

Wyjeżdżam, by wrócić

Zdarzyło Ci się to wszystko rzucić i wyjechać w…?

Kilka godzin jazdy pociągiem w jedną stronę tylko po to, by przejść się plażą w Kołobrzegu, zjeść obiad, popatrzeć na morze i wrócić. Podróż samochodem do Berlina, 3 godziny lotu tylko po to, by spędzić dwa dni na Majorce. W styczniu. Wylot rano do Warszawy, tylko po to, by pochodzić trochę po mieście, coś zobaczyć i wrócić samolotem wieczorem. Czy warto? Jaki jest sens wypadów, w których podróż trwa tyle, co czas spędzony na miejscu?

Czasem wystarczy impuls

Wszystko zaczęło się w 2010 roku, prawie siedem lat temu. Pracowałem wtedy w ubezpieczeniach: jeździłem do klientów, przesiadywałem w biurze, sprzedawałem polisy. Chodziłem ładnie ubrany, ale wtedy z tej pracy jeszcze za wiele nie wynikało – a plany były wielkie, celowałem w 6 zer na koncie w wieku 21 lat (nic z tego wtedy nie wyszło, ale dobrze wspominam ten okres – zyskałem dużo doświadczenia, głównie przez błędy jeden za drugim, które wtedy popełniałem). Było ciepło, ale raczej przed wakacjami – pewnie maj albo czerwiec.

Wyszedłem z biura na spacer około południa, a może jeszcze wcześniej – coś zaprzątało moją głowę, nie mogłem się za bardzo skupić. Jakieś problemy w pracy, milionów wciąż nie było, pewnie prowizja znów się nie zgadzała tak, jakbym chciał. Coś mnie męczyło i nie chciało się odczepić. I nagle, wiedziony jakimś impulsem, po prostu wsiadłem w tramwaj i pojechałem na dworzec. Kupiłem bilet na pociąg – do Kołobrzegu – wsiadłem i pojechałem.

Tam szybko przesiadka w busa, pół godzinki i byłem na miejscu – dojechałem do Pogorzelicy, czy Niechorza – nie pamiętam – w każdym razie to miejsca, do których trafiałem jako dzieciak. Zamówiłem sobie tę tłustą, smażoną rybę w panierce z frytkami i surówką, jadłem i patrzyłem na morze, na plażę. Tłumów nie było, był środek tygodnia, ścisły sezon jeszcze się nie zaczął – było idealnie. Siedziałem, paliłem i patrzyłem na horyzont. Odpoczywałem. Przeniosłem się w czasie na parę godzin, wróciłem do masy dobrych chwil, wypaliłem chyba z paczkę Marlboro. Wieczorem kupiłem książkę, wsiadłem w pociąg powrotny i pojechałem do domu.

I wszystko stało się prostsze

Gdy wróciłem, wszystko było inne – problemy jakby mniejsze, bardziej odległe, a jednocześnie spokojnie osiągalne i banalne. Podróże, wycieczki, wypady – jak zwał, tak zwał – które dla innych nie mają najmniejszego sensu, dla mnie stały się elementem życia – niezbyt częstym, ale jednak potrzebnym. Raz pojechałem rano z koleżanką nad morze, bo nie chciała jechać sama samochodem długiej trasy – wróciłem następnego dnia. Wypad do Krakowa – wyjazd rano, powrót wieczorem – na Światowe Dni Młodzieży. Trasa do Warszawy i z powrotem tego samego dnia tylko po to, by odwiedzić Muzeum Powstania Warszawskiego. Wypad na kilka godzin w góry. Wszystko spontanicznie, bez wcześniejszego planowania – to jest to, co lubię najbardziej. Czasem samotnie, ale niekoniecznie, choć samotne wypady dają chyba głowie najbardziej odpocząć.

Uciekam. Gdy wszystkiego jest za dużo, gdy w głowie się już kotłuje, a ja nie wiem, co zrobić i jak wszystko ogarnąć, po prostu wsiadam w autobus, pociąg czy samolot – nieważne. Uciekam do ciszy i spokoju, z dala od tego, co mnie gnębi. Uciekam, ale nie na długo – resetuję głowę, wszystko czyszczę, a klocki powoli same się układają. Wracam z gotowym rozwiązaniem, albo z wystarczającą energię do znalezienia go.

Każdy ma swój sposób

Taki reset czasem jest potrzebny każdemu z nas – odpocząć od rutyny, zrobić coś innego, nieszablonowego. Niekoniecznie musi to być podróż fizyczna, można tylko mentalnie oddalić się od tego, co nas niepokoi i przytłacza.

Ja po prostu wsiadam do pociągu, byle jakiego.

Nie dbam o bagaż.

Wsiadam, i jadę – tylko po to, by zaraz wrócić.

Podoba Ci się ten wpis?

Dołącz do społeczności newslettera, i otrzymuj oprócz podsumowania nowych wpisów raz w tygodniu, dodatkowe, niedostępne nigdzie indziej treści. Bądźmy w kontakcie!

Fanpage

Zbigniew Wu

Witaj na moim blogu podróżniczym!

Mam na imię Zbyszek i miło mi gościć Cię na moim blogu! Jestem gościem, który jakiś czas temu obudził w sobie dawno ukrytą potrzebę zwiedzania świata. Spakowałem plecak, ruszyłem, i tak zostało do dziś. Blog podróżniczy to narzędzie, które pomaga mi dzielić się z Tobą swoimi przygodami!

Oprócz przygód, staram się przemycić tutaj jak najwięcej użytecznych informacji. Robię dla Ciebie przewodniki, poradniki i opisy wielu ciekawych miejsc. Wszystko to znajdziesz niżej, podzielone na odpowiednie kategorie. Jeśli jesteś tu pierwszy raz, zapraszam Cię również na stronę Pierwszy raz na blogu.

Miłego zwiedzania!
Fanpage
  • Och ja też uwielbiam takie chwile, pierwszy raz wybrałam się bez planu do Poznania, jak miałam 16 lat. Nie wiedzieć dlaczego Poznań, po prostu. Zamiast do szkoły tramwajem – pojechalam do Poznania. Doskonale rozumiem, jakie to resetujące. 🙂

  • NataszaM

    Ja skrzętnie planuje, ale zdarza mi się tłuc 22 h 4 środkami lokomocji na 1,5 dnia w danym mieście, aby potem wracać kolejne kilkanaście godzin do domu i w pracy paść na laptopa.